Það er ekki laust við að undarleg tilfinning
geri vart við sig þegar ég sit hér á rúminu mínu á Passeig
Garcia i faria 21-23 í dag. Þetta er líklega í síðasta skiptið
sem ég get með góðri samvisku kallað þetta mitt
rúm eða mitt herbergi. Ég er koming hingað til
að leggja lokahönd á verkið, þ.e. taka dótið mitt sem er pakkað
ofan í töskur og kassa og taka plakötin mín niður af
veggjunum.
Ég man það reyndar eins og það hafi gerst í gær
þegar ég kom inn í herbergið mitt í fyrsta skiptið strax í byrjun
október, síðasta árs. Ég man þegar ég tók mynd niður af veggnum sem
þar var fyrir og setti í staðinn upp Tinnamyndirnar
mínar. Þá var það orðið mitt herbergi. Í gær stóð ég fyrir framan
sama vegg, tók niður Tinnamyndirnar og setti gömlu myndina
aftur upp á sama vegg. Kallið mig dramatíska en þetta þóttu
mér vera einhvers konar kaflaskil(og var reyndar alveg
hádramatískt)
Þrátt fyrir að ég hlakki óendanlega mikið til að
koma heim, þá hefur þetta vanist ansi vel. Ég á eftir að sakna þess
að búa hér og á vonandi eftir að koma hingað oft. Ég er fyrst núna
að komast inn í alvöru borgina, alvöru fólkið, alvöru kúltúrinn og
alvöru tungumálið og þá er ég bara rifin burt. Ég á ekki nema
tæplega mánuð eftir en Hannes er svo latur að það er eiginlega ekki
nema hálfur mánuður í rauntíma. (hann nennti ekki að hjálpa mér að
flytja því hann er þunnur heima)
Ég þakka fyrir mig!